Het Recht Zal Zegevieren-interview met Inez Weski

Onlangs zond de RVU weer de boeiende documentaireserie Kijken in de Ziel uit waarin Coen Verbraak ditmaal met strafpleiters sprak over hun vak. Opvallend was dat mr Inez Weski in de eindmontage weinig in beeld kwam, vermoedelijk omdat zij in interviews zelden mededelingen van persoonlijke aard doet. Tot twee keer toe interviewde ik haar, waaronder eenmaal voor het True Crime magazine Koud Bloed over een mensenhandelzaak. Hierbij een interview dat ik met haar in 2009 had over de toestand van de Nederlandse rechtstaat, daags na die bewuste Koninginnedag waarop Karst T dwars door een afzetting heenreed, mogelijk in een poging om de open bus met de koninklijke familie te raken.

HET RECHT ZAL ZEGEVIEREN

Daags na het Koninginnedagdrama blijkt de bekende strafpleiter Inez Weski haar nuchterheid niet te hebben verloren. ‘Deze keer was het een auto, de volgende keer een vliegtuigje misschien. En dat is dan aanleiding om nieuwe veiligheidsmaatregelen door te voeren. Incidenten met krankzinnigen en verwarde geesten zullen echter blijven voorkomen. Alleen kwam dat vroeger niet meteen op het nieuws, toen moest het worden rondgeroepen en wisten we niks over het aan de andere kant van het moeras gelegen dorp.’  Zoals gewoonlijk is ze geheel in het zwart gekleed, aan de muur van haar kantoor hangen fraaie Afrikaanse maskers het kwaad te bezweren. Zowel in de kunst als de rechtspraak verdedigt men zich door middel van vorm. ‘Wie niet begrijpt dat vormfouten er toe doen begrijpt niet dat de vorm dient ter bescherming van de burger en dus ook van hemzelf.’ zegt ze. Haar woordkeuze en toon doen formeel aan, maar het is juist die gereserveerdheid waardoor ze een hartelijke indruk maakt. Alleen afstand maakt nadere kennismaking mogelijk. Bovendien stelt diezelfde vormelijkheid haar in staat om veelvuldig plezier te scheppen in ironie.

U staat bekend vanwege uw wantrouwen jegens de staat.

W: De geschiedenis leert helaas dat dat terecht is. Dat staten gevaarlijk zijn is inherent aan het feit dat zij over macht en dwangmiddelen beschikken. De Tweede Wereldoorlog vormt een goed voorbeeld van het feit dat de overheid haar eigen of andermans burgers opeet.

Is de rechtstaat niet vooral een georganiseerd wantrouwen tegen machtsmisbruik door de staat?

W: Ja, dat zou het althans moeten zijn, een mechanisme dat de eenling beschermt tegen het kwaad van zijn omgeving maar vooral van de overheid. Alleen blijkt dat in de loop der jaren en nu weer in verhevigde mate sterk te worden afgekalfd. Democratie en rechtstaat worden vaak verward. Democratie kan in zijn meest pure vorm evengoed uitlopen op een lynchpartij door de meerderheid. Terwijl de rechtstaat juist een waarborg is voor de bescherming van het individu, degene met de minste mogelijkheden om zich te verdedigen.

Nietzsche zei dat de staat het kilste monster is.

W: Zodra een eenling zich in een groep begeeft conformeert hij zich en gaat mee in beslissingen en agressie. Zo blijken ambtenaren bereid om besluiten te ondertekenen en uit te voeren waaraan zij als privépersoon misschien nooit medewerking zouden verlenen. Dat is de kilte van macht. Dat zie je ook bij bestuursrechterlijke beslissingen en de automatische uitvoering daarvan. Het woord recht is daarop nauwelijks nog van toepassing.

Sinds het proces- Eichmann zijn we ervan doordrongen dat iedereen in dienst van het kwaad kan treden.

W: Het kwaad schuilt in velen maar niet in iedereen, denk ik. Gelukkig niet. Ik zeg soms wel dat de mens slecht is en de mensheid zeker, maar niet elk individu, zover wil ik niet gaan. Je zag het ook tijdens de ontwikkeling naar humaniteit binnen het strafrecht. Tijdens die ‘prachtige’ VOC tijd werd hier zeer wreed gestraft, maar ook toen klonken er stemmen die riepen: dit kan je mensen toch niet aandoen? Men heeft toch recht op een proces en een hoger beroep? Zo heeft elk tijdperk zijn roepende in de woestijn en zij die voor een ander een graf graven. Dat zal wel nooit verbeteren. We’re doomed!

De strijd gaat eeuwig door, daarom werkt u zo hard.

W: Ja. volledig nodeloos! Nou nee dus, gelukkig niet! Het heeft wel degelijk soms effect natuurlijk. Al heb je soms zittingen, verhoren, uitspraken, dat je inderdaad denkt: houd maar op, er is geen uitweg meer, dat heeft geen nut.

Kunt u zich herinneren wanneer uw morele geweten zich het eerst manifesteerde?

W: Over persoonlijke dingen wil ik dus niet spreken, maar er werd bij ons thuis al vroeg aandacht besteedt aan redelijk abstracte onderwerpen, geschiedenis, filosofie, moraal, enzovoort.

Die uitspraak die u over de telefoon deed ‘Het onrecht dat anderen is aangedaan is ook mij aangedaan,‘ kwam niet uit de lucht vallen.

W: Blijkbaar kan je dat niet aanzien en aanvaarden.

Bent u daarom rechten gaan studeren?

W: Ik denk het wel. Van het recht als sturing van de samenleving ging voor mij een zekere fascinatie uit. Vooral van de wijze waarop de overheid ingrijpt teneinde de rattenkolonie te besturen.

U bent inmiddels meer dan dertig jaar advocaat, uw wantrouwen tegen de staat lijkt slechts gegroeid.

W: Het is niet zo dat ik na een paar jaar dacht: dat valt toch eigenlijk allemaal best wel mee. Helemaal niet. De wijze hoe er nationaal en internationaal gewerkt en verantwoord wordt, roept allerlei vragen op. Hoe kun je je nog verdedigen? En waar dan en tegenover wie eigenlijk? Hoe komt men uberhaupt bij jou als verdachte terecht? In de eerste jaren ben je nog onnozel, daarna weet je dat het dossier dat je ontvangen hebt niet noodzakelijkerwijs met de werkelijkheid overeenstemt. Vervolgens blijkt in sommige zaken, niet in alle zaken, dat men gespitst is op het succes van een bepaald onderzoek. Dan krijg je de factor hysterie, belangen die de zaak overstijgen, politieke belangen. Wat ik heb meegemaakt in de zaak-Kouwenhoven valt met geen pen te beschrijven. Dan kun je slechts concluderen dat men soms bereid is om iemand veroordeeld te krijgen, terwijl men kan weten dat het volstrekt anders ligt.

Het OM heeft in Nederland een neutrale waarheidsvindende opdracht maar is de laatste jaren vooral aanklager geworden?

W: Het OM is inderdaad ingericht als een evenwichtig magistratelijk orgaan dat niet alleen naar het belastende maar ook naar het ontlastende materiaal moet kijken. De praktijk is anders. Bovendien heeft de verdediging binnen ons rechtstelsel nauwelijks mogelijkheden om iets aan die evenwichtigheid qua waarheidsvinding te doen. In Amerika bijvoorbeeld hebben advocaten veel meer macht over de inhoud van het dossier, hier ben je afhankelijk van de wijze waarop het OM dat samenstelt. Het OM doet het onderzoek wat ze nodig acht, maar laat ook onderzoek na dat noodzakelijker was en wellicht een heel andere richting had uitgewezen. In Amerika heb je voorafgaand aan de zitting nog allerlei mogelijkheden, hier kan je nog wat verzoeken doen maar die kan men volstrekt negeren.

In Amerika wordt de aanklager als partijdig verondersteld. Ligt daar ook niet de essentie van het probleem: dat het OM hier nog de schijn heeft dat ze neutraal is…?

W: Precies, omdat het hier nog steeds wettelijk zo is geregeld dat het OM een evenwichtig dossier samenstelt, bestaat die schijn nog steeds. Maar de werkelijkheid is dus anders. Ondanks de vele wetswijzigingen in de afgelopen periode heeft de verdediging nooit mogelijkheden gekregen om zelf onderzoek te doen, om eerder invloed uit te oefenen op de inhoud van het dossier.

Als je het wetenschappelijk bekijkt is elke tenlaste legging slechts een hypothese. In feite zegt u: het OM doet veel meer aan verificatie dan falsificatie de laatste jaren.

W: Zelfs dat laatste niet eens meer: Zo zijn er meerdere voorbeelden waarbij men vanaf dag één van een bepaald scenario uitging. Alles wat naar een andere richting of persoon wees werd niet in ogenschouw genomen. Als je dan vraagt waarom dit en dat niet is nagetrokken krijg je vaak geen antwoord. Of er wordt gezegd: ja dat hoort u nog. Enkele maanden later blijkt dat helemaal niet onderzocht. Als een rechtbank daar iets over opmerkt gaat men misschien nog iets natrekken maar dat blijkt dan inmiddels niet meer te achterhalen. Procedures duren bovendien eeuwig tegenwoordig. Men is zogenaamd niet klaar met het onderzoek dus krijg je na drie maanden eerst een proforma-zitting bij een rechtbank die de zaak ook verder niet kent. Dus kan de zaak niet behandeld worden want er is slechts sprake van een voorlopige dagvaarding. Dus hup weer drie maanden en men zit dan al die tijd vast en te smeken: wilt u alstublieft? En dan maar hopen op een rechtbank die door zo’n eenzijdig dossier niet dermate is vergiftigd dat men nog met een open blik oordeelt. Dat een rechter tegen het OM zegt: waarom bent u gewoon doorgedenderd, zonder uw bron na te trekken? Een CIE (Criminele Inlichtingen Eenheid) kan jarenlang informatie over iemand verzamelen zonder dat dat afdoende wordt geverifieerd. Je hebt burgers die acht, negen jaar het voorwerp van stelselmatige observatie zijn, zonder dat enig vermoeden wordt bevestigd.

U heeft gezegd dat Nederland allang een politiestaat is.

W: If it tastes like yoghurt dan is het dat ook. Van een politiestaat bestaat een redelijk absoluut beeld: dat je dan onder volledige controle van de politie leeft en niet meer over een klachtrecht beschikt. Diverse aspecten van dat beeld worden bevestigd, aangezien alles nu geregistreerd en doorgekoppeld wordt. Het systeem Vialis bijvoorbeeld registreert alle kentekens, verder heb je gezichtsherkennende camera’s, de afdeling Mosquito enzovoort. Op dat niveau is sprake van absolute controle, ook al zijn er nog enkele honderden meters per wijk waar dat niet het geval is. Vervolgens heb je een tweede laag van gemeentelijke diensten die die informatie volledig doorkoppelen. Die laag is oncontroleerbaar, wat kenmerkend is voor een politiestaat. Ten slotte heb je nog de rechterlijke macht. Maar hoe onafhankelijk is die nog? Volgens een uitspraak van het Europese Hof hoef je niet meer langs de Raad van State omdat het geen onafhankelijke instantie zou zijn. Kortom, ook beroepsmogelijkheden zijn tot op grote hoogte niet langer onafhankelijk. En dan heb je tegenwoordig het driehoeksoverleg tussen, bestuursrechter, politie en gemeente… er is geen ontsnappen meer aan lijkt het.

De nieuwe voorzitter van de Raad van de Rechtspraak, Van Den Emster, gelooft dat rechters wel degelijk bestand zijn tegen politieke druk.

W: Ja, great expectations…

Is een politiestaat niet ook een staat waarin iedereen in principe verdachte is?

W: Ja. Al kan ik nog niet zeggen dat het hier zo erg is als tijdens het Stasi-bewind, dat zou absoluut een te gechargeerd beeld geven, maar ik zie de route waar men nu op staat, dat wat in gang is gezet en wat er nog aan komt…

Je hebt juristen die zeggen: laten we niet doen alsof we in Zimbabwe zitten.

W: Nee, er wordt nog niet onteigend…

Is die verscherpte controle niet ook noodzakelijk vanwege de algehele gezagscrisis? Iedereen met een beetje gezag moet het ontgelden zelfs buschauffeurs en ambulancepersoneel.

W: Er is al een tijd sprake van een hysterie die niet door de werkelijkheid gedekt wordt. Van een politiek door middel van de illusie, de illusie van het bestaan van een groot aantal terroristische organisaties, de illusie van een enorm extremisme en stijging van de criminaliteit, terwijl de statistieken dit niet bevestigen. Er zijn zelfs categorieën waarin die afneemt. Wel neemt men maatregelen ter leniging van een vermeend probleem. Ondertussen is er steeds minder geld voor welzijn, dus voor primaire voorwaarden die dergelijk gedrag moeten voorkomen. Feitelijk zien we een afbraak van de sociale welvaartstaat en daarvoor krijgen we een veiligheidstaat terug.

Boven een interview met u in de NRC stond: het OM belazert je waar je bijstaat. Gooit u zelf ook geen olie op het vuur gooit van de dramademocratie?

W: Die kop was gechargeerd. Het is niet zo dat je standaard door het OM belazerd wordt, dan zou ik de witte raven tekort doen. Er bestaan nog steeds verbalisanten die gewoon antwoord geven op vragen en onderzoek plegen. En laatst kreeg ik een dossier waarvan ik dacht: kijk zo kan het ook, wanneer iemand iets beweert dan wordt dat gewoon nagetrokken.

Het kwaad is niet almachtig

W: Nee, er is altijd nog hoop. Je bent zomaar ergens op deze wereld en raakt in gesprek. En dan zie je dat het nog bestaat: het overstijgen van het zelf. Dat constateer je ook in sommige beslissingen waarover goed is nagedacht. Dat aanvaard je dan, ook al ben je het er niet mee eens. Het is vaak die achteloosheid die ik nog het meest beangstigend vind. Ook zijn er zaken waarbij je eerst nog denkt dat men van een verkeerde premisse is uitgegaan maar halverwege moet men dat toch hebben geweten. Vanwege bepaalde belangen heeft men dan bewust besloten om een onschuldige te veroordelen. En dat kan dus iedereen overkomen. Het erge is dat diezelfde personen die logen en bewijs achterhielden en die ik in al die procedures gedurende meer dan dertig jaar ben tegengekomen, er nog allemaal zitten.

Kun je stellen dat de rechtstaat sinds 9/11 een make-over heeft ondergaan?

W: Er was een orgie aan wetgeving in die tijd. Je draaide je om en er stond ineens weer een wet! Hele beroepsmogelijkheden waren soms ineens weg, terwijl het OM en oom agent niets fout konden doen. Kennelijk bestaat er een invloedrijke stroming binnen de Tweede Kamer die de indruk wil wekken dat de rechtstaat, inclusief het bestaan van rechten, van waarborgen, van verlof voor tbs-ers, van maximum straffen, een gevaar an sich is. En niemand even denkt: wat zeg ik hier eigenlijk? Men meent altijd dat die wetgeving voor anderen is gemaakt. Ik denk dan: ik wou dat ook zij morgen op willekeurige wijze als verdachte worden aangemerkt! Want dat is de realiteit, je kan uit het niets verdachte worden. Er is zelfs geen verdenking meer nodig om voorwerp van onderzoek te worden.

Inmiddels kan iemand ook op basis van geheime informatie worden veroordeeld, om eens wat te noemen. Vroeger bestond daar toch een rechtstatelijk verbod op?

W: Ja, je hoort voortdurend de roep om het die lastige advocaten, die bepaalde informatie willen toetsen, moeilijk te maken. Kroongetuige, anoniem getuige, AIVD –info, er is sprake van een vergaande anonimisering van het bewijs. En niet langer slechts ten behoeve van de opsporing, hele delen van het dossier zijn aan het oog van de zittingsrechter onttrokken. Je ziet het ook bij kroongetuigen: het OM denkt we hebben deze man nodig en daar begint de ellende. Men gaat dan aan zo’n kroongetuige toegeven en spreekt misschien dingen af die niet op papier worden gezet.

We hebben de commissie- Dijsselbloem gehad over het onderwijs. Zou er over al die wetswijzigingen van 2002 tot nu wellicht ooit een Parlementaire Enquete komen?

W: Ik vrees van niet, al zou ik er wel voor zijn. Want als je regelgeving in het leven roept dien je eerst te kijken of dat probleem uberhaupt bestaat en in welke mate en of dat dan met die regelgeving verholpen kan worden. Zoals de politiek met het onderwijs is omgesprongen zo gaat het ook ten aanzien van de rechtstaat. Maar ik verwacht niet dat men tot inkeer komt.

Hoe verklaart u het dat er sinds Fortuyn zo’n groot wantrouwen bestaat ten aanzien van de Haagse regenten terwijl men diezelfde overheid zoveel macht geeft?

W: Dat is het vreemde! Men schreeuwt dat dat stelletje daar de boel onderling zit te bekonkelen en tegelijk is er vanuit die overheid tot in alle hoeken en gaten sprake van een hausse aan repressie, nee dat is niet verklaren.

Identificatieplicht, preventief fouilleren, themaregisters, DNA-databanken, maar de burger zegt: ik heb niets te verbergen, dus laat ze hun gang maar gaan.

W: Een gnoe laat zich ook leiden. Terwijl het nou net de bedoeling van de rechtstaat is dat je de mensen tegen hun eigen naieve welwillendheid beschermt.

U richt uw pijlen op het OM, de regering en de Tweede Kamer, maar nauwelijks op de rechters terwijl die toch medeverantwoordelijk zijn.

W: Hoewel ik daar de laatste tijd in opschuif, omdat ik helaas teveel officieren vervolgens weer in de hoedanigheid van rechter tegenkwam. Dat bedoel ik dus als ik zeg dat er geen vlucht meer mogelijk is. Als jouw client deelname aan een criminele organisatie ten laste wordt gelegd en er bestaan 140.000 taps dan zou je toch denken dat ik die telefoongesprekken mag beluisteren en beoordelen? Neee! Welke gesprekken wilt u dan beluisteren? Terwijl je zou verwachten dat ook een rechter wil weten hoe het zit.

We hebben nu een gloednieuw arrest van het Europese hof dat advocaten met verdachten mogen spreken voordat ze worden verhoord.

W: Nederland kent vooralsnog hele schrale toepassingen van arresten van het Europese Hof. Er is hier in Rotterdam een proefproject waarbij een advocaat met name in moordzaken vierentwintig uur per dag beschikbaar moet zijn voor het geval dat iemand verhoord wordt. Daar mag je bij zijn, maar o wee als je wat zegt! Je mag zelfs geen oogcontact hebben. Dat is een volkomen wassen neus! U begrijpt: daar doe ik niet aan mee.

Toch krijgen we vermoedelijk wel een verplichte audio-registratie van verhoren.

W: Ten aanzien van die audioregistratie bestaan nu richtlijnen die op een hele vreemde manier ten uitvoer worden gelegd. Zo heb ik bijvoorbeeld een zaak waarbij de verdachtenverhoren worden vastgelegd terwijl je die niet automatisch ter beschikking krijgt. Daar moet je dan weer om vragen zodat de rechter daarin moet bemiddelen. En dan kom je tot rare ontdekkingen: dan zie je op de audio een relaas van pakweg zes uur terwijl daarvan slechts een zeer minieme selectie op papier staat. Bovendien staan de aangever en allerlei getuigen dan weer niet op audio, andere getuigen weer wel. Maar dat krijg je dan weer niet te zien want dat zou in strijd zijn met de privacy, dus in de praktijk is dat nog een volstrekte rommel.

Rechtspsycholoog Wagenaar die vaak als deskundige bij rechtzaken optreedt zegt: het is ongelooflijk hoe vaak de audio-apparatuur van de politie stuk is.

W: Ja ja ja, of dan wordt slechts een deel opgenomen. Een client van mij zou tijdens een verhoor hebben bekend, maar het moment supreme was dan net niet gefilmd en het meeste wat er zou zijn gezegd was evenmin terug te vinden op papier.

Hoogleraar Strafrecht Buruma is behoorlijk optimistisch over het feit dat rechters sinds anderhalf jaar beter moeten motiveren.

W: Men vond dat dit inzichtelijker moest worden en terecht. Vandaar nu het zogeheten Promis-vonnis, wat inhoudt dat de bewijsredenering direct in het vonnis is opgenomen. Maar inmiddels is dat meer vrij associeren geworden en dus vooral een psychologisch inkijkje in de hersens van de rechtbank. Op zich is dat heel onrustbarend. Nog steeds heeft de rechter een zeer ruime discretie om te kiezen uit het materiaal. Vandaar dat er zoveel dubieuze zaken zijn waarbij je niet begrijpt hoe men tot een veroordeling komt. Een strafbaar feit bestaat uit bepaalde elementen die logisch te vinden moeten zijn. Maar inplaats van A naar B, springt men gewoon van A naar C.

Herziening van een rechtzaak is pas mogelijk wanneer sprake is van een novum oftewel een nieuw feit. Nu pleiten enkele rechtspsychologen voor de instelling van een Nationale Revisieraad, een onafhankelijk rechtsorgaan dat eventuele herziening beoordeelt.

W: Dat novumprincipe is vanuit het OM geredeneerd, dat begrijpt u. Natuurlijk zou er een ruimere mogelijkheid moeten voor revisie moeten bestaan, zeker gezien al die zaken waarin weliswaar geen sprake is van een novum maar waarin ook geen recht is gesproken. Alleen heeft het OM dit nu aangegrepen om ook herziening ten nadele van de verdachte te kunnen aanvragen. En daarmee wordt dan ook het ne bis in idem beginsel overboord gegooid.

Onlangs kwam het OM weer met haar jaarverslag, daarin stond het opvallende feit…

W: Dat mevrouw Weski nu eens eindelijk op moet houden met haar gescheld op het OM!

… dat Nederland weer veiliger is geworden en ook het aantal vrijspraken weer is toegenomen.

W: De afgelopen weken had ik zes vrijspraken. Het recht zal zegevieren!

Voor de Schiedammer parkmoord werd 97 % van de verdachten veroordeeld en nu ongeveer 91%

W: Dat is nog verontrustend weinig.

Stel dat u minister van justitie was, wat zou u veranderen?

W: Een groot deel van de ellende vloeit voort uit de eenzijdigheid van het dossier en de onmacht van de verdediging, dus zou ik daarin meer evenwicht brengen zodat het proces transparanter wordt. Het beheer van het bewijsmateriaal zou niet uitsluitend bij het OM moeten liggen. De verdediging dient in een vroeg stadium invloed op de samenstelling van het dossier te kunnen uitoefenen. De scheefgroei begint namelijk al in de selectie en het veiligstellen van de sporen, het verzamelen van getuigenmateriaal. Wat ga ik onderzoeken en wat niet? Wie ga ik ondervragen?

Klachten over het OM worden door het OM zelf in behandeling genomen. Zou dat niet door een onafhankelijke instantie moeten gebeuren?

W: Absoluut! In de diamantsmokkelzaak van Schiphol kreeg ik stukje bij beetje stukken toegeworpen: die mocht je dan achter elkaar gaan trachten te leggen.Ten slotte vond ook de rechter dat het dossier binnen een bepaalde termijn verstrekt moest worden. Dat werd echter gewoon niet gedaan, toen heb ik over die officier van justitie geklaagd bij de hoofdofficier. Maar de weigering om die stukken te verschaffen bleek in overleg met hem gebeurd en klagen bij de hoofdofficier is dan een redelijk zinloze activiteit. Dus ben ik naar de Voorzieningenrechter gestapt om die stukken te eisen. Nu is het opleggen van een dwangsom aan de staat ongebruikelijk omdat die wordt geacht aan zijn executieplicht te voldoen. Maar de rechter besloot zelfs een dwangsom van 20,000 euro op te leggen aangezien was gebleken dat er geen garantie meer bestond dat de staat zich aan rechterlijke beslissingen houdt.

Uw zoon is ook advocaat,

W: Ja die heeft hetzelfde lot gekozen.

Hij zegt van u te hebben geleerd dat je niemand moet vertrouwen, zeker niet in dit beroep. Hoe kan een mens leven als je niemand meer vertrouwt?

W: Wantrouwen jegens de medemens doet je wel overleven, net als bij dieren. Dat leert helaas wederom de werkelijkheid. Natuurlijk heeft ieder zo zijn naasten, maar wantrouwen behoort een gezond onderdeel van ons bestaan te zijn….

Henry Kissinger zei ooit: everybody who is not paranoid is crazy

W: Ja daar komt het wel op neer: die is onnozel.

R O

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s