Grote Buikspreker

Wat een genot dat wij ons aan jou konden overgeven! Dat wij ons niet meer hoefden te laten leiden door onszelf maar ons lot in jouw handen konden leggen. Eindelijk konden wij ons weer baden in het zo vertrouwde wij-gevoel: ik ben wij ben ik…Eindelijk hoefden wij niet meer te zeggen wat wij dachten omdat er iemand was die dat voor ons deed. Jij grote buikspreker, wat waren wij graag jouw poppen en wat hoorden wij graag jouw stem door onze geopende monden. Wat verlangden wij ernaar om ons te laten deinen op jouw woordenstroom: om alleen nog een golf in de zee te zijn.
Laat je stembanden toch trillen!, Blaas ons adem in. Beziel ons. Animeer ons. Geef ons leven maar laat ons niet alleen..laat ons niet alleen..Wij hebben er zo genoeg van om alleen te staan. Wij willen samen zijn, met elkaar en met jou. Jij was zo eerlijk en integer, lief en romantisch, speels en spontaan. Niemand had zo’n uitstraling en was zo levend als jij met je twinkeling in je ogen en je overslaande stem. Ongrijpbaar danste je om je tegenstanders heen en veranderde hen in zoutpilaren. Als een figuur uit een sprookje ontsnapte je steeds weer aan je belagers door onophoudelijk van gedaante te veranderen. Jij, onze grote buikspreker was ook een grootmeester van de metamorfose… Tegelijk was niemand mannelijker dan jij. Want was het niet juist een mannelijk hormoon dat jouw hoofd zo deed glanzen? Jij was tenminste een man van de daad. Een man die zijn kans grijpt, die als geen ander wist dat de tijd rijp was voor sterke stimuli, hevige prikkels die de kortste weg naar het zenuwcentrum volgen. Een man die begreep dat het wereldrumoer tegenwoordig alleen nog kan worden overstemd door kernachtige statements, die makkelijk in het gehoor liggen en herhaald kunnen worden. Alles wat gecompliceerd en verwarrend was maakte jij eenvoudig en helder. Zeg toch wat, spreek, maar lig daar niet zo onbeweeglijk en stil in je graf en herrijs! Wij zijn zo moe, zo moe van het door elkaar heen praten. Daarom waren we zo blij met je: jij die iedereen het zwijgen oplegde en namens ons sprak zodat wij eindelijk weer eens konden luisteren en ons realiseren wie we waren en wat we werkelijk dachten en wilden. Eindelijk werden we ons weer bewust van onze eigen geestelijke bagage…onze innerlijke leegte welke jij als enige vullen kon. Immers jij was de enige die recht van spreken had. De enige die een opdracht had ontvangen om ons te bevrijden van het spook van de chaos. De opdracht om ons weer een gemeenschap te geven in plaats van een samenleving.  Niemand stond zo hoog als jij en kon de puinhopen beter overzien. Niemand zag scherper dat wij geen meester in ons eigen huis zijn. Door jou beseften wij pas dat wij slachtoffers waren, wat ons was aangedaan en door wie… Niemand zag scherper waar het gevaar loerde en had zo’n verheven doel als jij met je klare schoonmaaktaal… Stond ooit een puinruimer voor een zwaardere taak? Toch deinsde jij niet terug: jij trouwe zoon van ons volk. Hoewel jij veel hoger stond dan wij deed je wel alles voor ons, jij aristocratische volkstribuun. Was er ooit iemand die zo’n nuchtere belangeloze dienstbaarheid aan het algemene welzijn toonde? Was er ooit iemand die meer van zijn land hield dan jij? Niemand was beter in staat om de grijze muizen uit de wandelgangen en de achterkamertjes te verjagen en eindelijk een einde te maken aan het zorgvuldige tegen elkaar afwegen van belangen, het verzoenen van onmogelijke tegenstrijdigheden, het vinden van een consensus door het sluiten van een laf compromis. Niemand luisterde naar onze noden, behalve jij die begreep dat wij niet langer vrij wilden zijn maar geboeid door jouw magische gebaren, jouw woorden …Zeg toch wat, spreek, maar lig daar niet zo onbeweeglijk en stil in je graf en herrijs! Het volk heeft recht op je. Jij bent van ons grote buikspreker! Jij bent van ons! Als geen ander deed je ons beseffen dat wij eigenlijk nog kinderen zijn die niet alleen behoefte hebben aan geborgenheid, troost en een leidende hand maar ook aan dromen. Jij gaf ons de verbeelding terug die de grijze muizen van ons hadden afgenomen. Jij bevrijdde ons eindelijk van de nuchterheid en bracht ons in een roes. Niemand besefte beter hoezeer wij genoeg hadden van de versplintering, het eindeloze reli-shoppen. Jouw persoonlijkheid was een kunstwerk, net als jouw marmeren borstbeeld dat in jouw palazzo stond. Jouw gedachtegoed was als de supermarkt om de hoek: je kon er alles krijgen en hoefde nergens anders meer heen. Ach grote buikspreker sta op en keer terug in ons midden…Bevrijdt ons van de verveling en schenk ons veiligheid. Geef ons ons dagelijks brood, een derde huis en multi-functionele sportcomplexen waar we eensgezind kunnen dansen en onszelf vergeten tot we erbij neervallen. Geef ons megabioscopen waarin we naar de boze buitenwereld kunnen kijken zonder dat die ons deert….
Rogier O (2002, uitgesproken op de culturele tv-zender MEERtv, beeld: camera glijdt langs winkeletalages met kale mannelijke paspoppen)

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s