CODE ROOD VOOR DEMOCRATIE / CODE RED FOR DEMOCRACY

 

ENGLISH TRANSLATION of my op-ed in the Netherlands Daily beneath the Dutch text.

CODE ROOD VOOR DEMOCRATIE (Nederlands Dagblad 16-08-2018)

(Nationalisme als dekmantel)-

“Wat betreft de vraag wie wel en wie niet kan worden geloofd: niemand kan worden vertrouwd. Waar haalt u het idee vandaan dat president Trump mij vertrouwt of dat ik hem volledig vertrouw? Hij beschermt de belangen van de VS. Ik bescherm de belangen van de Russische Federatie.” Aldus Poetin tijdens de geruchtmakende persconferentie na de topontmoeting met Trump in Helsinki . Ziedaar het fundamenteel-relativistische wereldbeeld van een voormalige inlichtingenofficier. Die bovendien ooit stelde dat er niet zoiets als een ex-KGB-er bestaat. Anders gezegd: niemand spreekt de waarheid. Onder de oppervlakte en ook achter de schijn van de schoonste democratische idealen, is slechts sprake van niet aflatende belangenstrijd. Waarmee zich ook de vraag aandient waarom geloof moet worden gehecht aan Poetins ontkenning dat er sprake was van Russische inmenging tijdens de Amerikaanse verkiezingen.

Nu zijn inmenging of beinvloeding nog understatements, in feite betrof het namelijk een aanval op Amerika. Eentje die in één adem lijkt te kunnen worden genoemd met Pearl Harbour en 9/11. Al zou Putin’s aanval in 2016 weleens ontwrichtender kunnen zijn, vanwege de grotere gevolgen voor de Amerikaanse democratie. Die is volgens het jaarlijkse democratie rapport van de Zweedse academische denktank V-dem Institute flink gedaald op de mondiale ranglijst: van de 7e in 2015 naar de 31e plaats. “Er zijn onmiskenbare indicatoren van autocratisering oftewel verminderde controle op de uitvoerende macht “, aldus het rapport. De Democratie Index van de Economist rangschikt de VS zelfs als “gemankeerde democratie”.

De VS kortom is meer op Rusland gaan lijken zodat Poetin zijn volk kan voorhouden dat de Amerrikaanse liberale democratie geen alternatief model meer is. Aangezien dit een belangrijk oogmerk was van de Russische cyberoorlog kan deze in Moskou als triomf worden beschouwd, al blijft Trumps onvoorspelbaarheid een probleem. Maar het Kremlin had niet durven dromen dat Trump de Amerikaanse rechtsstatelijke instituties, de inlichtingendiensten en de vrije pers–allen gebaseerd op de constatering van feitelijkheden- zo vergaand zou ondermijnen door de institutionalisering van de leugen.

Op de Washington Post database waar het aantal onjuiste en misleidende claims door Trump wordt bijgehouden sinds hij president is stond de teller op 31 juli op 4229 in 558 dagen. Een gemiddelde van 7,6 claims per dag, terwijl hij eerdere misleidende claims bovendien eindeloos herhaalt. Vooral zijn repetitieve retoriek, een effectieve verkooptruc uit de reclame, blijkt uiterst succesvol. Zo scoort Trump in meerdere recente peilingen een goedkeuringspercentage van 88% onder Republikeinse kiezers. Een niet gering deel daarvan schijnt zelfs te menen dat de president niets verkeerd kan doen. Als politiek toch bedrog is dan zijn Trumps leugens slechts noodzakelijke tactische manoevres die het hogere doel dienen van de cultuurstrijd tegen het verraderlijke liberale establishment. Hoe groter en absurder de leugen hoe meer zijn aanhangers hun loyaliteit demonstreren door deze te aanvaarden. Zoals Hannah Arendt stelde in The Origins of Totalitarianism (1951): ”Inplaats van leiders die hen hadden belogen afvallig te worden zouden ze beweren dat ze hadden geweten dat het een leugen was en hun leiders bewonderen vanwege hun superieure schranderheid.”

Aan een dergelijk cynisme hangt echter wel een prijskaartje: het verdere afsterven van de feitelijke waarheid en dus van democratie en rechtstaat.

Poetins opmerking dat Trump de belangen van de VS beschermt en hijzelf die van de Russische Federatie klonk als een holle gemeenplaats. Niet alleen doordat Trump minder geloof hechtte aan zijn eigen inlichtingendiensten dan aan Poetin en nog steeds weinig onderneemt om de VS tegen de aanhoudende Russische cyberinvasie te wapenen. Maar ook omdat, volgens een Credit Suisse rapport uit 2015, de vermogensongelijkheid binnen ‘s werelds voornaamste economieën veruit het grootst was in Rusland. Circa honderd miljardairs bezitten ongeveer eenderde van het land. Bovendien zijn vele miljarden door aan Poetin gelieerde oligarchen niet in Rusland zelf geinvesteerd-bijv in noodzakelijke gezondheidszorg- maar in het buitenland, of daar witgewassen en in offshore belastingparadijzen geparkeerd. Eén symptoom van deze ongelijkheid en kapitaalvlucht is dat Rusland volgens de laatste WHO-data uit 2018 (dus na 18 jaar Poetinbewind) qua levensverwachting de 105e plaats inneemt. Op de mondiale 2017 corruptie-index van Transparency International scoort het land nog slechter: 135e, samen met ondermeer Honduras. Geen wonder dat honderdduizenden jonge en voor een aanzienlijk deel hooggeschoolde russen om economische en politieke redenen geen toekomst meer in eigen land zagen en hun geluk inmiddels elders beproeven.

Volgens een uiterst kritisch rapport van speciaal VN-rapporteur voor extreme armoede Philip Alston, stuurt Donald Trump ook de VS ”met volle kracht” in de richting van nog grotere ongelijkheid. Met name door drastische verlagingen van bedrijfsbelastingen en bezuinigingen op Medicare en sociale zekerheid. Met zijn steun aan Trump lijkt Poetin er in geslaagd om zijn kleptocratische autoritarisme naar de VS te exporteren. Het nationalisme dat beide presidenten zo demonstratief belijden dient vooral als dekmantel, zij hebben meer met elkaar gemeen dan met hun eigen bevolking. Code rood dus voor de Amerikaanse en mondiale democratie. Alleen het Rusland-onderzoek van speciaal aanklager Robert Mueller lijkt het gevaar te kunnen afwenden van een Amerikaanse president die boven de wet staat. Al is het aan het Congres om daar al of niet politieke gevolgen aan te verbinden. Zoals Lincoln ooit zei in een speech over het voortbestaan van de Amerikaanse politieke instituties: ’Als ons ooit een gevaar bedreigt dan vanuit onszelf. Niet vanuit het buitenland. Als vernietiging ons lot is dan slechts door eigen toedoen.’

Rogier Ormeling

 

CODE RED FOR DEMOCRACY

(Nationalism as a cloak for kleptocratic authoritarianism)

translation of my op-ed in the Nederlands Dagblad,

“As to who is to be believed and to who’s not to be believed, you can trust no one if you take this. Where did you get this idea that President Trump trusts me or I trust him? He defends the interests of the United States of America, and I do defend the interests of the Russian Federation” said Putin during the controversial Helsinki summit press conference. Behold:  the basic and relativistic worldview of a former intelligence officer. Who once stated that ‘’there is no such thing as a former KGB man.”  In other words: no one speaks the truth.  Beneath the surface and even behind the appearance of the highest democratic ideals, there exist only continuing conflicts of interests. Which raises the question why Putins denial of Russian interference during the American elections is to be believed.

Besides, interference or meddling are still understatements.  So call it out for what it is: an  attack on the US. Though it is no Pearl Harbour or 9/11, Putin’s attack in 2016 could have more disruptive consequences, because of the larger impact on American democracy.  Which according to a recent ranking of democracies around the world by the Swedish academic think-tank the V-Dem Institute tumbled  precipitously from 7th place in 2015 to the 31st position. ‘There is clear evidence of autocratization”  the report concludes. The  Democracy Index of The Economist Intelligence Unit even ranks the US as a “flawed democracy.”

Consequently the US is starting to look more like Russia  and Putin can tell his people that American liberal democracy serves no longer as an alternative model.  Since this was an important goal of the Russian cyberwarfare Moscow can consider it a triumph, though Trumps unpredictability remains a problem.  But the Kremlin had never dared to dream that Trump would so thoroughly undermine the American judicial institutions, the intelligence services and the free press–all based on the observation of facts—through the institutionalisation of the lie.

Meanwhile, on the 31st of July the tally on the Washington Post’s Fact Checker database which tracks Trump’s false or misleading claims during his presidency, stood at 4229 in 558 days. That’s an average of nearly 7.6 claims a day, furthermore he frequently repeats his false claims. Especially his repetitive rhetoric, an effective trick used in advertising, proves very succesfull. In several recent polls Trump hit an 88% approval rating among his Republican base. A substantial part of his voters seem to think that the president can do nothing wrong. If politics is just deceit then his lies are only necessary tactical maneuvres that serve the higher purpose of the culture war against the treacherous liberal establishment.  The bigger and more absurd the lie the more his supporters are able to  demonstrate  their devotion by accepting it.  As Hannah Arendt put it in The Origins of Totalitarianism (1951):  “’Instead of deserting the leaders who had lied to them, they would protest that they had known all along that the statement was a lie and would admire the leaders for their superior tactical cleverness.”

Of course there is a price to be paid for such cynicism: the ongoing extinction of factual truth and thus of democracy and the rule of law.                                                                                                                                                            Putins remark that Trump protects the interests of the US while he himself protects those of the Russian Federation sounded like a hollow platitude.  Not only because Trump gives less credence   to American intelligence than to Putin and still  does little to guard his country against the ongoing Russian cyberinvasion.  But also because according to a Credit Suisse Research Institute’s report from 2015 the wealth inequality within the world’s major economies was by far the largest in Russia. Roughly one hundred billionaires owned about a third of the country.  Furthermore, many billions  from the Putin-linked oligarchs were not invested in  Russia–for instance in highly necessary health care– but abroad, or indeed whitewashed and parked in off shore tax havens. One symptom of this glaring inequality and capital flight is that Russia according to the latest WHO-data from 2018 (after 18 years of Putins reign) takes the 105th place in life expectancy. On Transparency International’s  Global 2017 Corrupton -index the country ranks even worse: 135th,, amongst others with Honduras. No wonder hundreds of thousands young and for a considerable portion highly skilled Russians did not see much of a future in their own country and try their luck somewhere else.

According to a blistering report by UN special rapporteur for extreme poverty and human rights Philip Alston, Trump is also steering the US ”full steam ahead ” towards greater inequality.  Mainly through drastic tax breaks for the rich and cuts to Medicare and Social Security. Hence, Putin with his support for Trump seems to have succeeded in exporting kleptocratic authoritarianism  to the US.  The nationalist fervor that both presidents display in such ostentatious fashion serves mainly as cloak: they have more in common with one another than with their own people.  That means code red for American and global democracy. Only special counsel Robert Mueller’s Russia probe seems to be able to avert the danger of an American president who stands above the law.  Though of course it is up to Congress to draw any political conclusions. As Lincoln said in 1838 in an address titled “The perpetuation of our political institutions”’: ’ At what point then is the approach of danger to be expected? I answer, if it ever reach us, it must spring up amongst us. It cannot come from abroad. If destruction be our lot, we must ourselves be its author and finisher.”

Rogier Ormeling (original Dutch text and English translation)

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s