FAIR PLAY OF FREE FIGHTING

 

FAIR PLAY OF FREE FIGHTING

In 1812 zette gouverneur Elbridge Gerry zijn handtekening onder een herindeling van verkiezingsdistricten die de Republikeinse heerschappij in de staat Massachusetts moest continueren. Een van de districten had de vorm van een salamander en sindsdien wordt partijdige herdistrictering gerrymandering genoemd. (Wat tot dusver in het Nederlands is vertaald met kiesrechtgeografie terwijl kiesrechtcartografie juister zou zijn aangezien het hertekening van districtskaarten betreft.) Hoewel Democraten zich er door de geschiedenis heen eveneens aan bezondigden hebben Republikeinen deze vorm van verkiezings-manipulatie sinds 2010 extreem geëscaleerd.

Aldus Washington Post-columnist Greg Sargent in zijn boek An Uncivil War. Obama’s verkiezing in 2008 was voor de Republikeinen mede een enorme shock omdat die hen bewust maakte van de demografische transformatie die de VS onderging en de gevolgen voor hun stemmenaantal. Het aandeel niet- blanke kiezers (afro-amerikanen, latino’s en aziaten) was sinds 1992 bijna verdubbeld tot zo’n 25% . Terwijl het aandeel niet- blanke Republikeinse kiezers terugviel tot 10%. Daar moest iets op gevonden worden. Chris Jankowski, consultant van dark money groepen oftewel geheime politieke donoren, bedacht een plan voor een Republikeinse comeback waarvoor hij 30 miljoen dollar bijeen kreeg. Een nationale herdistricteringsstrategie: het Red Map Redistricting Majority Project.

Voorwaarde was dat de Republikeinen bij de midterms van 2010 successen boekten. Dat lukte: aangezien Obama nog kampte met de gevolgen van de kredietcrisis die Bush had nagelaten was er sprake van een rode tsunami. Behalve een ongekende winst van 63 zetels in het Huis van Afgevaardigden behaalden de Republikeinen talloze meerderheden in de staatsparlementen en een groot aantal gouverneurschappen. Vooral de twee laatsten waren van belang voor het herdistricteringsplan, na elke census worden de districten immers hertekend in de staten en wel door de heersende partij. De cartografische tovenaars konden aan de slag. Met als resultaat dat in elke verkiezing sinds 2010 het Republikeinse zetelpercentage in het Huis van Afgevaardigden aanzienlijk hoger was dan het behaalde stemmenpercentage.

Blijkbaar achten Republikeinen hun programma niet in staat om genoeg kiezers te winnen. Zo blijkt ook uit een andere vorm van kiezersonderdrukking waarmee de demografische trend werd bezworen. In nagenoeg alle 32 staten waar Republikeinen de scepter zwaaiden werden striktere ID-wetten aangenomen die stemmen door zwarten en latino’s bemoeilijkte. Dat was nodig zo heette het omdat er op grote schaal kiesfraude zou zijn gepleegd, Niet alleen zouden de Democraten door de verstrekking van sociale uitkeringen minderheidsstemmen hebben ’gekocht’, ook zouden zij vele ongedocumenteerde migranten hebben laten stemmen. Een dergelijk ‘vals complot’ schreeuwde om tegenmaatregelen. Later zou Trump het kiesfraudespook zelfs na zijn overwinning nog ten tonele voeren toen hij beweerde dat zijn verlies in de popular vote te wijten was aan miljoenen illegale kiezers.

Inmiddels toonden vele studies aangetoond dat kiezersfraude vrijwel non-existent is. Justin Leavitt, een onderzoeker die tussen 2000 en 2016 op meer dan een miljard stemmen een paar dozijn incidenten ontdekte acht de kans dat iemand door de bliksem wordt getroffen groter dan dat iemand zich in het stemlokaal als een ander voordoet. Wie zou ook vijf jaar gevangenisstraf plus 10.000 dollar boete riskeren voor één stem op een voorkeurskandidaat?

Kiezersfraude is dan ook pure fictie oftewel bedrog, concludeert Sargent. Wat niet wegneemt dat tweederde van de Republikeinse kiezers oftwel zo’n 37% van het totale electoraat er geloof aan hecht. Als gevolg van strengere ID-restricties was het aantal kiezers dat werd uitgesloten waarschijnlijk voldoende om de uitslag te beinvloeden. In 2016 in Wisconsin alleen al naar schatting 13.000 tot 23000 geregistreerde afro-amerikanen . Laat dat laatste aantal nou net het verschil zijn geweest tussen Trump en Hillary Clinton. De expliciete en voortdurende betwisting van de legitimiteit van de politieke oppositie vormde dus een vrijbrief voor een grove aantasting van de democratische spelregels.

Dat roept ook bij Sargent de vragen op waarmee Democraten al langer worstelen. Moeten zij de politieke strijd harder voeren? Is fair play nog wel mogelijk? In tegenstelling tot politicoloog David Faris in zijn boek It’s Time to Fight Dirty neemt Sargent een behoedzaam zij het ambivalent standpunt in. Ja, Democraten moeten tot procedurele escalatie bereid zijn maar alleen indien noodzakelijk. Bijvoorbeeld wanneer zij in 2020 de Senaatsmeerderheid zouden verwerven en een wet tegen kiezersonderdrukking zouden indienen Als Republikeinen die wet zouden filibusteren zouden de Democraten dat kunnen beeindigen door het benodigde aantal senaatstemmen te verlagen van 60 naar 55.

Democraten moeten echter ook streven naar de-escalatie, stelt Sargent. Bijvoorbeeld door districtskaarten te laten ontwerpen door onafhankelijke commissies inplaats van door de heersende partij. Politici behoren namelijk niet hun kiezers te kiezen. Intussen nam de nieuwe Democratische meerderheid in het Huis van Afgevaardigden op 8 maart een brede electorale hervormingswet aan die niet alleen gericht is tegen kiezersonderdrukking, maar ook transparante campagnefinanciering en openbaarheid van belastingaangiften door presidentskandidaten vereist. Dit laatste is zoals bekend tot op heden dus slechts een norm, al wordt die reeds veertig jaar nageleefd, behalve door Trump. Republikeins Senaatsvoorzitter Mc Connell weigert de wet echter in stemming te brengen. Kiezersonderdrukking is helemaal geen probleem en de wet is slechts bedoeld om verkiezingen ten gunste van Democraten te laten uitvallen, zo reageerde hij.

Niet verrassend als je bedenkt dat de Senaat zich bij uitstek kenmerkt door ongelijke representatie. Hoewel de ene veel meer inwoners heeft dan de andere vaardigen alle staten twee senatoren af. Volgens een schatting woont in 2040 tweederde van de Amerikanen in de vijftien dichtstbevolkte staten terwijl deze in minder dan eenderde van de Senaat vertegenwoordigd zijn. Het politieke systeem dreigt dus nog minder representatief te worden. Als mogelijke oplossing haalt Sargent een idee van David Faris aan: Californië zou zich kunnen opdelen in zeven staten met elk twee senatoren. Een uiterst onwaarschijnlijk scenario maar er dient ambitieus te worden gedacht wil er ooit sprake zijn van verbetering van de democratie, betoogt Sargent.

Rogier Ormeling

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s