MARGARET CHASE SMITH: TOONBEELD VAN POLITIEKE MOED

 

 

POLITIEKE MOED GEVRAAGD (Nederlands Dagblad 4-2-2020)

De moed om het eigen geweten te volgen en een onpartijdig oordeel te vellen. Daar draait het om tijdens het impeachment-proces in de Senaat.

Dat was ook de teneur van het opiniestuk van vice-president Mike Pence in de Wall Street Journal waarin hij Democratische senatoren opriep om tegen de twee impeachmentartikelen te stemmen. Pence citeerde uit  Profiles in  Courage,  John F Kennedy’s boek* uit 1957 over voorbeeldige moed in de 19 eeuwse Amerikaanse politiek, waarin een  hoofdstuk is gewijd aan  Republikeins senator Edmund Ross. Pence prees Ross, die in 1868 tijdens het eerste impeachment proces tegen een Amerikaanse president met zijn eigen partij brak waardoor deze één stem tekort kwam voor afzetting van Andrew Johnson.

“De vraag rijst: Wie onder de Democratische senatoren zal opstaan tegen de partijdige emoties?  Wie zal opstaan tegen de “heerschappij van het wetgevende gepeupel?” Wie zal in 2020 het toonbeeld van moed zijn?” schreef Pence.

Jack Schlossberg, John F Kennedy’s kleinzoon en lid van het Profiles in Courage Award comité, reageerde als gebeten en karakteriseerde het opiniestuk van Pence op Twitter als : ‘Totale perversie van JFK’s erfenis en de betekenis van moed.”

“Pence en de Congressionele Republikeinen zijn er niet in geslaagd om moed te tonen. Inplaats van hun carrière op het spel te zetten en de persoonlijke gevolgen te dragen, verontschuldigen zij de president. Terwijl ik van mening ben dat politieke moed een Republikeins Senator vereist, die in plaats van één front met de President te vormen, zijn of haar politieke toekomst riskeert door het  nationale belang boven het eigen belang te stellen en zodoende in te stemmen met het horen van getuigen en de  beoordeling van de bewijslast”‘,  voegde  Schlossberg er in een tweetbarrage aan toe.

Schlossberg had de  Republikeinse senatoren ook nog kunnen  adviseren om voordat zij hun stem uitbrengen nog eens in de historische Oude  Senaatskamer naar het  portret van  Margaret Chase Smith te kijken.

Niet alleen was zij  de eerste vrouw die zowel in  het Huis van Afgevaardigden als de Senaat werd gekozen.. Bovendien bezat zij de uitzonderlijke moed om als nieuweling op 1 juni 1950 tijdens haar allereerste rede in de Senaat als eerste haar stem te verheffen tegen de smeertactiek van haar Republikeinse collega en gevreesd communistenjager Joseph Mc Carthy. Zonder hem overigens ook maar eenmaal bij naam te noemen of aan te kijken,  iedereen begreep over wie zij het had in haar befaamde speech die als ‘’Declaratie van Geweten” de geschiedenis zou ingaan.  Hoewel zij in haar toespraak uiterst kritisch was over de Democratische regering Truman en een Republikeinse verkiezingsoverwinning noodzakelijk achtte verwierp Chase Smith het soort partijdigheid dat alle middelen heiligde.

“De Democratische regering vervangen door een Republikeinse die een filosofie omhelst die politieke integriteit of intellectuele eerlijkheid ontbeert zou even desastreus voor de natie zijn. Ik wens geen Republikeinse partij die naar de overwinning rijdt op de vier ruiters van de laster te weten: de angst, de onwetendheid. de fanatieke bekrompenheid en de smeertactiek. Ik betwijfel of de Republikeinse partij daarin zal slagen omdat ik niet geloof dat het Amerikaanse volk een politieke partij zal steunen die politieke exploitatie boven het nationale belang stelt. Zo wanhopig zijn wij Republikeinen niet.”

Die laatste opmerking was niet zozeer naief als wel een poging om de ’betere engelen’ in haar partij te mobiliseren en niet geheel zonder succes want zes andere Republikeinse senatoren steunden haar verklaring.

Die laat er weinig twijfel over bestaan dat zij Trumps pressie op de Oekrainse regering om  belastend materiaal te verkrijgen tegen opponent Joe Biden en dus een buitenlandse macht uit te nodigen zich te mengen in Amerikaanse verkiezingen, scherp zou hebben afgekeurd.

De Republikeinen lijken echter inmiddels te wanhopig om zich door een  gewetensvolle stem zoals die van Chase Smith te laten inspireren. Trump gaf immers zelf ook toe dat  2020, gegeven de toevloed van Democratische kiezers als gevolg van de demografische ontwikkeling, weleens de laatste keer zou kunnen zijn dat een Republikein kan winnen. Eén  ding is zeker: democratie en rechtstaat zijn net zo stabiel als de moed, ijver en principes van degenen die haar verdedigen.

Als de machtenscheiding sterft, dan vanwege gebrek aan moed.

Rogier Ormeling

Profiles in Courage werd natuurlijk vooral geschreven door Kennedy’s ghostwriter Ted Sorensen

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s