TRUMP IS GEEN KONING MAAR BURGER

     

TRUMP IS GEEN KONING MAAR BURGER (Nederlands Dagblad 23 april)

Geen Europese leider kan het zo goed vinden met Donald Trump als Emmanuel Macron. De Franse president lijkt althans de rol van Amerika’s voornaamste Europese gesprekspartner te hebben overgenomen van de Britse premier. Vorig jaar, tijdens de Franse nationale feestdag op 14 juli, onthaalde Macron Trump in Parijs met een militaire parade. Trump was daar zo van onder de indruk dat er op 1 november tijdens de Amerikaanse Veteranendag nu ook een militaire parade in Washington wordt gehouden (al zullen er om beschadiging van het wegdek te voorkomen geen tanks voorbij rollen ). Ook tijdens het gezamenlijke strafbombardement- door de VS, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk-  als reactie op de aan Assad toegeschreven chemische aanval in Douma, presenteerde Macron zich nadrukkelijk als wereldleider die mede de lijnen uitzette. Op 24 april geniet hij  bovendien de eer om, sinds Trump het Witte Huis bewoont, als eerste buitenlandse regeringsleider een officieel staatsbezoek aan de VS te mogen afleggen.                                                                             

Een uitgelezen kans om Trump te herinneren aan het briljante erfgoed van  Charles de Montesquieu(1689-1755).  De mens is onvolmaakt en macht geeft altijd aanleiding tot misbruik, daarom dient de macht te worden gedeeld en gecontroleerd, zo stelde de Franse filosoof. Op basis van deze nuchtere constateringen ontwierp hij zijn trias politica oftewel machten-scheiding waarbij de uitvoerende macht in balans is met de wetgevende en rechterlijke macht. Op tot dan toe ongekende wijze brachten de Amerikaanse Founding Fathers Montesquieu”s staatsinrichting in praktijk.                    

Natuurlijk zal Trump een dergelijk lesje staatsinrichting niet in dank afnemen. Zoals hij vermoedelijk ook het hoofdartikel in de New York Times van 15 april, met de kernachtige kop: “De President staat niet boven de wet”, aan zijn laars zal lappen. De kans dat hij het onderzoek van speciale aanklager Robert Mueller –naar eventuele connecties tussen het Trumpcampagneteam en de Russische inmenging bij de  verkiezingen en naar presidentiele obstructie van de rechtsgang- de nek zal omdraaien lijkt met de dag groter. Trump deinst er immers al lang niet meer voor terug om zowel Mueller als diens supervisor onderminister van justitie Rod Rosenstein openlijk en keihard aan te vallen .                                                                                  

Hoewel er zowel in de Senaat als het Huis van Afgevaardigden al maanden geknutseld wordt  aan wetsontwerpen die Mueller moeten beschermen toont de Republikeinse meerderheid in beide kamers van het Congres geen haast om die in stemming te brengen. En mocht een dergelijke wet worden aangenomen dan is het bovendien twijfelachtig of de president deze ondertekent.                                                            

“De president is geen koning maar een burger, die de praesumptio innocentiae en andere protecties geniet, maar ook  bloot staat aan gerechtelijk onderzoek. Wij hopen dat de heer Trump dit erkent. Zo niet, dan zal de reactie van Republikeinse wetgevers niet alleen de toekomst van het presidentschap en van een van ’s lands grootste politieke partijen bepalen maar ook die van het Amerikaanse experiment zelf”, zo besloot het NYTimes-hoofdartikel.                                                                                

En de toekomst van de liberale democratie in het algemeen, waar ook ter wereld, zo had er aan toegevoegd kunnen worden.  Ook elders zullen uitvoerende machten zich namelijk bevestigd voelen in hun streven om de rechterlijke macht aan zich te onderwerpen.                                                                  

In zijn speech op 17 april in het Europese parlement  hield Macron een vurig pleidooi ter verdediging van de Europese liberale democratieën tegenover nationalistische, illiberale en autoritairistische krachten. Weliswaar noemde hij Trump in dit verband niet maar diens onophoudelijke  diskwalificerende ondermijning  van onafhankelijke instituties  als de vrije pers en de rechterlijke instanties  zal de Franse president moeilijk zijn ontgaan. Reden genoeg om zich ook tijdens zijn bezoek aan het Witte Huis op onmiskenbare wijze schatplichtig te betonen aan zijn grote landgenoot Montesquieu.   

 Rogier Ormeling

(Nederlands Dagbladkop was alleen anders:                                                            Houd vast: die Scheiding van Macht)

 

3:00

No More King! (Schoolhouse Rock!)

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wilders op Patriottisme les in Rusland

WILDERS OP PATRIOTTISME LES IN RUSLAND (Nederlands Dagblad)

Zowel Geert Wilders als het Kremlin zullen zich hebben verkneukeld over de timing. Een dag nadat minister van Buitenlandse Zaken Zijlstra aftrad vanwege een leugen over een fictieve ontmoeting met president Poetin, nodigde het Russische parlement Wilders uit. Reeds in november vertelde hij tijdens een bezoek aan de Russische ambassade dat hij naar Moskou wilde. Om ‘tegenwicht te bieden aan de hysterische russofobie die her en der heerst.” Immers ‘Rusland is onze bondgenoot in de strijd tegen het terrorisme.’

Blijkbaar acht Wilders het geen beletsel dat er sinds Poetin in 2000 als president aantrad al lang geen sprake meer is van vrije en faire verkiezingen. Kritische opponenten ondervonden grote hinder bij hun publieke bijeenkomsten, kregen geen gelijke toegang tot de media, werden als nationale verraders bestempeld, op dubieuze gronden gecriminaliseerd en dus uitgesloten van de kandidatenlijst, of zelfs vermoord. Tijdens verkiezingsdagen reden Poetin-aanhangers van het ene stembureau naar het andere en propten met vooraf ingevulde kiesbiljetten stembussen vol. Voor de zekerheid werd tenslotte ook de uitslag gemanipuleerd.

   Yevgenia Albats

Zodoende is de Doema van dissonante geluiden gezuiverd. Poetins partij Verenigd Rusland geniet steevast een comfortabele meerderheid terwijl de andere partijen bovendien slechts fungeren als schijn- oftewel Potemkinoppositie. De Russische onderzoeksjournaliste Yevgenia Albats spreekt dan ook van ”een conglomeraat van mensen die zichzelf volksvertegenwoordigers noemen, wat ze niet zijn.” Kortom: een nepparlement. Al reserveert Wilders die benaming slechts voor de Tweede Kamer.

Volodin

“Als Poetin er is, dan ook Rusland. Geen Poetin dan ook geen Rusland”’ zo sprak de huidige Doema-voorzitter Vyacheslav Volodin in 2014. Anders gezegd: inplaats van waakhond van de democratie is de Doema slechts een schoothond van het Kremlin. Zo bleek uit de stortvloed van uiterst repressieve wetten die Russische burgers moeten transformeren tot gedweeë patriottistische onderdanen. Neem bijvoorbeeld de nagenoeg onbetaalbare boetes op deelname aan ongeautoriseerde demonstraties of de beruchte anti-homopropaganda wet. Initiatiefneemster van laatstgenoemde wet was Doemalid Elena Mizoelina, tevens verantwoordelijk voor de decriminalisering van huiselijk geweld. Zal Wilders, die homo- en vrouwenrechten hanteert als wapens in zijn strijd tegen de islam, haar straks als bondgenote hartelijk de hand schudden?

Litvinenko op zijn sterfbed

Grote kans dat hij ook Andrej Loegovoj tegen het lijf loopt. Volgens een Britse onderzoeksrechter vergiftigde deze geheim agent in 2006 zijn naar Londen gevluchte collega en Poetin-criticus Aleksandr Litvinenko met radioactief polonium. Poetin weigerde hem echter uit te leveren en verleende hem zelfs een onderscheiding ‘wegens diensten voor het vaderland.” Loegovoj werd tevens beloond met een Doema-lidmaatschap, waardoor hij parlementaire immuniteit geniet. Als lid van het Doema-veiligheidscomité stelde hij een zwarte lijst op van Kremlinkritische websites. Ondermeer die van oppositiepoliticus Alexej Navalny, welke vervolgens door telecomwaakhond Roskomnadzor werd geblokkeerd.

Inmiddels is Navalny, op dubieuze gronden, uitgesloten van de presidentsverkiezingen op 18 maart. Toch gaat Wilders , die meent dat Nederland veel van het Russische patriottisme kan leren,van 24 februari tot 2 maart op patriottisme les. Wat het lesprogramma precies behelst is nog onduidelijk. Wellicht een bezoekje aan Patriot Park: het militaire Disneyland even buiten Moskou waar het hele gezin op tanks kan klauteren, met granaatwerpers spelen en Buk-raketinstallaties bewonderen?

Rusland bondgenoot? Volgens de gezamenlijke Amerikaanse inlichtingendiensten zaaide Rusland tijdens de presidentsverkiezingen in 2016 tweedracht en probeerde het Trump aan een overwinning te helpen. Democratisch senator Ben Cardin schreef in een recent rapport: ’Poetins regering voert een niet aflatende strijd, gericht op ondermijning van de democratische rechtstaten van Europa en de VS . Het Kremlin maakt daarbij gebruik van militaire invasies, cyberaanvallen, desinformatie, steun aan politieke randgroeperingen, energiebronnen als machtsmiddel, georganiseerde misdaad en corruptie.’ Op 13 februari stelden vijf directeuren van de inlichtingendiensten tijdens een senaatshoorzitting dat de Russische disruptiecampagne onverminderd aanhoudt. Inmiddels kwam speciale aanklager Robert Mueller met concrete aanklachten tegen 13 Russen en 3 Russische organisaties wegens inmenging in de verkiezingen van 2016.

Yekaterina Schulmann

Tien jaar geleden tijdens een eerder bezoek aan Moskou, liet Wilders zich aan de hand van een landkaart uitleggen hoe Rusland zich omsingeld voelt door de naar het oosten oprukkende NAVO. “Hier heeft Rusland een punt” zegt hij nu. Rusland is inderdaad omringd door veel andere landen, het is immers het grootste land ter wereld. Maar zou de Navo deze nucleaire supermacht werkelijk willen of durven aanvallen? Wilders lijkt het Kremlin en de Doemaleden vooral te gaan bevestigen in hun slachtofferschap. In wat de Russische politicologe Yekaterina Schulmann omschreef als een externe locus of control: de neiging om de oorzaken van de eigen situatie buiten zichzelf te zoeken.’Wat is Rusland? Rusland is iets dat wordt bedreigd door iets van buiten. Dit is een absurde visie van mensen van de geheime dienst. In werkelijkheid worden onze problemen veroorzaakt door interne factoren, zo stelde zij. Natuurlijk kan ook aan westerse inlichtingendiensten een externe locus of control worden toegeschreven. Belangrijk verschil is echter dat in Rusland de inlichtingendienst aan de macht is.

Rogier Ormeling in het Nederlands Dagblad 22-2-2018

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

In memory of Dolores, Queen of Limerick

 

In Memory of Dolores,  Queen of Limerick

She was named after Our Lady of Sorrows

Her voice seemed to echo, as if through mountain slopes

o weh ho weh ho weh ahaahaha ho aahahahahowahahahahow

A wondrous human calling, facing nature’s overwhelming force

a voice of someone who knows life is only makeable to a limited extent

and therefore tragic

a voice that could only stem from the breathtaking scenery of Ireland

daughter of Ballybricken, close to Limerick

on average the cloudiest city of the nation

existential, under the skin spot-on the nervous system

and the way she moved on stage, like in Paris in 1999

one moment upright iconic

radiating like an Egyptian queen with her dark hair

then from left to right,  strolling in her mountain boots

curved like a gnome, a little earthwoman with angular gestures

as if she was struggling with demons

in reality a past

that remained stuck in her head, her beautiful head

“Na na na how could you hurt a child how could you hurt a child?

does that make you satisfied satisfied satisfied?”

brutal ugliness transformed into sheer beauty

killing

The greatest beauty reminds one of one’s own mortality

Love rides the horse of death

Rogier Ormeling

 

Ze werd genoemd naar Onze lieve Vrouwe van de Smarten

haar stem leek te echoën als tussen bergen

o weh ho weh ho weh ahaahaha ho aahahahahowahahahahow

een wonderbaarlijk menselijke roep tegenover overweldigende natuur

een stem van iemand die weet dat het leven slechts in beperkte mate maakbaar is

en dus tragisch

zo”n stem kon alleen maar ontstaan in een subliem landschap als Ierland

dochter van Ballybricken bij Limerick gemiddeld de meest bewolkte stad van het land

existentieel, onder de huid direct op het zenuwstelsel

en dan die manier waarop ze op het podium stond zoals in Parijs in 1999

het ene moment rechtop iconisch

radiating als een Egyptische koningin met haar donkere ogen en haren

dan weer van links naar rechts struinend in bergschoenen

licht gebogen als een soort gnoom een aardvrouwtje met hoekige gebaren

ook alsof ze worstelde met demonen

maar eigenlijk een verleden

dat maar in haar hoofd in her beautiful head bleef zitten,

“‘Na na na how could you hurt a child?

does that make you satisfied satisfied satisfied?””

brute lelijkheid omgezet in pure schoonheid

killing

de grootste schoonheid herinnert aan de eigen sterfelijkheid

Liefde rijdt op het paard van de dood

        

A piper arrives at Dolores O’Riordan, the singer of the Cranberries’ funeral at St Ailbe’s Church in Ballybricken, Ireland, january 23, 2018. REUTERS/Clodagh Kilcoyne

 

 

The Cranberries Live in Paris (Concert) HD – YouTube

Video voor cranberries live▶ 1:23:40

19 mei 2013 – Geüpload door CranberriesVEVO

The Cranberries Mtv unplugged Full Concert HD:https://www.youtube.com/watch?v=8s1nqRUr0

 

In The Mind Of Dolores O’Riordan – YouTube

26 apr. 2011 – Geüpload door John Ulloa

“I eat an incredible amount of garlic and it’s frightening …. then I have to grab a lump of parsley and start eatin …

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Kremlin sluipt steeds dieper Europa binnen

Onderstaand opiniestuk verscheen op 28 oktober  op de site van het prominente  actualiteitenmagazine/weekblad Knack (”de Belgische der Spiegel’) en eerder op 25 oktober, dus precies 100 jaar na de Russische oktoberrevolutie in het Nederlands Dagblad

KREMLIN KRUIPT STEEDS DIEPER EUROPA BINNEN

                                                                                      Ludiek protest in Berlijn tegen de benoeming van oud-bondskanselier Gerhard Schröder bij het staatsoliebedrijf Rosneft. Via een pijpleiding vult Vladimir Putin de zakken van Schröder. | beeld ap / Britta Pedersen

In Duitsland zijn de eerste aftastende gesprekken tussen CDU, CSU, FDP en de Groenen gestart voor de vorming van een nieuwe regering. De Nederlandse formatie leert dat een vierpartijencoalitie geen eenvoudige opgave is.
Sinds de jaren dertig was de Duitse politiek niet zo versplinterd. De grote winnaar van de Duitse verkiezingen lijkt dan ook Vladimir Poetin. Destabilisatie van de Europese Unie en de Verenigde Staten is immers het doel van zijn verdeel-en-heers-tactiek. Die dient de Russische bevolking er zo van te overtuigen dat liberale democratie geen alternatief is voor zijn regime.

Inmiddels is duidelijk dat al of niet vanuit het Kremlin aangestuurde Russen in aanloop van de Amerikaanse presidentsverkiezingen via advertenties, tweets, nepnieuws en nepaccounts op Facebook, Twitter, YouTube en Google tweedracht zaaiden over controversiële onderwerpen, zoals holebi-rechten, rassenrelaties, immigratie en wapenwetten.
Of dit alles invloed had op de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen valt moeilijk te zeggen. Feit is wel dat er sprake was van een fotofinish. De geraffineerde micro targeting kan dus wel een doorslaggevende rol hebben gespeeld. Veel advertenties bleken specifiek gericht op swing states, waarvan op voorhand niet vastlag of ze naar Hillary Clinton, dan wel Donald Trump zouden gaan.

Voorafgaand aan de Duitse verkiezingen waren eveneens Russische cybersoldaten actief. Zo werd het extreemrechtse AfD gesteund met anti-immigratie boodschappen, ondermeer gericht aan de 3 tot 4 miljoen Russischsprekende immigranten uit de voormalige Sovjetunie. In Berlijn en andere grote steden is Russisch na Duits en Turks overigens de meest gesproken taal.
Vlak voor verkiezingsdag probeerden anonieme accounts en geautomatiseerde Russischsprekende bots twijfel te zaaien met Twitterberichten over fraude en het ongeldig maken van AfD-stemmen. Toch was het effect op de uitslag vermoedelijk gering en bleef de schaal van de Russische beïnvloeding beperkt.

Meer was niet nodig want Poetin heeft aanhangers genoeg in de Bondsrepubliek. Vooral in het oosten van Duitsland, waar de gevoelsmatige binding met Rusland nog sterk is en het percentage AfD-kiezers het hoogst ligt.
Het is niet zo dat Rusland en de sancties vanwege de Krim-annexatie een rol speelden tijdens de verkiezingsstrijd, maar het AfD streeft wel naar een beeïndiging van de sanctiepolitiek, de verdieping van de economische samenwerking met Rusland en zelfs een gezamenlijke veiligheidstructuur. Dat laatste beoogt ook Die Linke, die geworteld is in de voormalige communistische partij van de communistische DDR. Fractieleider Sahra Wagenknecht pleitte eerder ook voor een ontbinding van de NAVO.

Binnen de socialistische SPD kan Poetin ook op sympathie rekenen. Afzwaaiend minister van buitenlandse zaken Sigmar Gabriel sprak zich al uit voor stapsgewijze opheffing van de sancties, ongeacht of de Minsk-akoorden volledig worden nageleefd. Datzelfde geldt ook voor de nog steeds invloedrijke Gerhard Schröder die in 2005 als bondskanselier aan de basis stond van de bouw van de Nordstream-gaspijpleiding onder de Oostzee tussen Rusland en Duitsland. Om vlak na zijn aftreden voorzitter van de raad van commissarissen te worden van Nordstream. Een dubieus staaltje draaideurpolitiek dat recentelijk een vervolg kreeg met zijn benoeming tot voorzitter van de Rvc van Rosneft. Niet alleen slokte dit Russische staatsoliebedrijf via brutale manipulaties concurrent Yukos op nadat Poetin eigenaar Chodorkovski achter de tralies deed belanden, het staat ook op de EU-sanctielijst. Dat weerhield sociaal-democraat Schröder er niet van tegen een riant salaris zijn vriend Poetin nog inniger te omhelzen, ook al voert laatstgenoemde een wereldwijde cyberstrijd tegen de liberale democratie.

Ook Horst Seehofer en Christian Lindner, leiders van Merkels toekomstige coalitiegenoten CSU en FDP, willen de banden met Rusland aanhalen. Zij stelden al voor om de G7 – groep van 7 dominante industrielanden – weer uit te breiden met Rusland dat eerder al deel uitmaakte van de G8 die werd ontbonden na de Krim-annexatie. Deze dient volgens Lindner weliswaar niet volkenrechtelijk erkend maar wel ‘duurzaam tijdelijk’ aanvaard te worden.
Mensenrechten zijn niet meer aan de orde. Dat Rusland zich getuige een recent VN-rapport op de Krim schuldig maakt aan martelingen, verdwijningen, willekeurige arrestaties en verplicht Russisch staatsburgerschap mag de Realpolitik blijkbaar niet deren.

Zowel in Duitsland als Europa neemt de druk op Merkel toe om haar huidige beleid in te ruilen voor een appeasementpolitiek.
‘Het Kremlin sluipt Duitsland binnen’, zo luidde de omineuze kop boven het hoofdredactionele Washington Post-commentaar op de Duitse verkiezingsuitslag.
Nu zijn nauwe betrekkingen tussen Duitsland en Rusland wel niet nieuw. Tsarina Catharina de Grote was van Duitse komaf, net als Alix von Hessen-Darmstadt, de vrouw van tsaar Nicolaas II. Of neem het niet-aanvalsverdrag tussen Hitler en Stalin: het Molotov-Ribbentroppact, met als geheime protocol de verdeling van Europa in invloedssferen.
Vooral het laatste wekt Poetins imperiale nostalgie. Vandaar dat hij, terwijl hij binnenslands het Russisch patriottisme oppookt door te herinneren aan de strijd tegen het nazisme, steun verleunt aan de AfD en andere Europese extreemrechtse partijen. Zo sloot zijn partij Verenigd Rusland bijvoorbeeld een samenwerkingsovereenkomst met de door ex-nazi’s gestichte FPÖ, die grote kans maakt op Oostenrijkse regeringsdeelname.

Zowel in Duitsland als Europa neemt dus de druk op Merkel toe om haar huidige beleid in te ruilen voor een appeasementpolitiek.
Wat dit betreft staat ze in haar nieuwe coalitie niet alleen tegenover CSU en FDP. Weliswaar is binnen de Groenen sprake van een anti-NAVO-vleugel maar het partijprogramma spreekt duidelijk van ‘Ruslands agressieve grootmachtpolitiek’. Die vormt een bedreiging van westerse waarden die het bestaan van de NAVO nog steeds noodzakelijk maakt, aldus lijsttrekker Cem Özdemir eerder dit jaar. Zolang Poetin zijn soldaten niet uit Oost-Oekraine terugtrekt ziet hij geen reden om de sancties op te heffen. Blijkbaar zijn de woorden van Andrei Sacharov, vader van de Russische waterstofbom en later Sovjetdissident aan hem nog besteed: ‘Een land dat de rechten van zijn eigen bevolking niet respecteert, zal ook de rechten van zijn buren niet respecteren.’

‘Het Kremlin sluipt steeds dieper Europa binnen’ – Wereld – Knack.be

2 uur geleden – Nederlands publicist Rogier Ormeling kijkt naar de impact die Rusland heeft in … Dit opiniestuk verscheen eerder bij het Nederlands Dagblad.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Stedelijk kreeg opnieuw een kado dat geen geschenk bleek

Na onthullingen in de NRC dat zij niet in het jaarverslag van het Stedelijk vermeldde dat zij met haar kunstadvies BV Currenmatters, een winst had geboekt van ten minste 437.306 euro, stapte directrice Beatrice Ruf  op. Al eerder was zij in opspraak geraakt nadat zij van een Zwitserse kennis een Mondriaan voor het museum leende die later vals bleek. Ook bleek de schenking die het Stedelijk had ontvangen van de Duitse verzamelaar Thomas Borgmann, een andere kennis van Ruf, geen zuivere schenking. Het museum bleek er in het geheim toch 1,5 miljoen euro voor te hebben neergeteld. Bovendien was er geen sprake van 600 kunstwerken maar zelfs minder dan 200. Het was niet de eerste keer dat het Stedelijk tamtam maakte met een kado dat bij nader onderzoek geen geschenk bleek. Dit was ook al het geval in 2007 onder directeur Gijs van Tuyl, zo stelde ik in mijn toenmalige stuk in het Financieel Dagblad.

KADO DAT GEEN GESCHENK IS

Hedendaagse kunst is salonfähig en particuliere verzamelaars zijn musea meestal te snel af. Op de Biënnale van Venetië bijvoorbeeld waren veel werken in een oogwenk verkocht aan miljardairs die al of niet met luxejacht kwamen shoppen. Voor veel musea zijn de prijzen onbetaalbaar en voor het Stedelijk Museum, dat het moet doen met een aankoopbudget van 800.000 euro, valt er dan ook weinig te kopen. Daarom prijst het museum zich gelukkig met de samenwerking met The Broere Charitable Foundation. Deze in Genève gevestigde moderne kunst ondersteunende stichting stelde in 2000 een belangrijke Europese hedendaagse kunstprijs in, de tweejaarlijkse Vincent Award. Tot en met 2004 werd die georganiseerd door het Maastrichtse Bonnefantenmuseum maar daarna verruilde de Broere Foundation de provincie voor de internationale allure van het Amsterdamse Stedelijk. Het juryvoorzitterschap wordt nu dus bekleed door de directeur van het Stedelijk terwijl deze tevens in belangrijke mate bepaalt wat er van de prijswinnaars door de Foundation wordt aangekocht. Die werken vormen het fundament van de Monique Zajfren collectie, die vernoemd is naar de te vroeg overleden Antwerpse galeriehoudster. De Zajfren collectie, die bovendien wordt uitgebreid met andere hedendaagse kunstaankopen is tot 2010 in bruikleen gegeven aan het Stedelijk, met een mogelijke verlenging tot 2020. Met ingang van dit jaar stelt het museum jaarlijks een tentoonstelling van de aankopen samen.


Een gebochelde kale man lijkt de tentoonstellingsbezoeker met een lichte buiging, een knik van zijn ingevallen knokige kop en een geopende mond welkom te heten. Hij maakt deel uit van een drietal vrijwel identieke levensgrote figuren, opgetrokken uit een bovenlichaam van was en dunne metalen benen die veel weg hebben van vogelpoten. Gekleed in gele en paarse polyester dekens die associaties met oosters-religieuze kledij oproepen, met hun rug tegen elkaar, als dieren die in hun midden een jong beschermen, staan ze in een magische kring. Three Capacity Men (2005), wat zoiets betekent als drie mannen met mogelijkheden, luidt de subtiel ironische titel van Thomas Schüttes sculptuur. Hoe ontegenzeggelijk deze sjamanistische hybriden ook aanwezig zijn, tegelijk vertoeft hun geest aan gene zijde. Het zijn intrigerende personificaties van het mysterie van het leven en de dood, van de eeuwige transformatie van de natuur.

Alle identiteit is vluchtig en slechts een momentopname. Identiteiten zijn vooral constructies zoals blijkt uit The Believer (2006), een schilderij van Marlene Dumas dat tegenover de sjamanen hangt. Om houvast te vinden probeert men de ander in een stereotiepe identiteit op te sluiten: zo zien terroristen eruit. Dumas heeft de gelovige echter vloeibaar dun geschilderd alsof ze zegt: het gezicht van de ander is te beweeglijk en ontsnapt daardoor aan alle maskers.
Van Wilhelm Sasnal hangen vier schilderijen in de eerste zaal waaronder Untitled(Brasil) 2006). Tegen de achtergrond van een roomwitte muur leunt een man in smetteloos roomwit pak en zwartwitte schoenen tegen een zwarte schoorsteenmantel. Hij lijkt te poseren maar eigenlijk is dit zinloos want zijn karikaturaal geabstraheerde hoofd kan nauwelijks doorgaan voor een gezicht. Het schilderij is een spel tussen abstractie en figuratie en tegelijk een portret van een naamloze Braziliaanse dictator. Een portret van gezichtloze macht die geen verantwoording hoeft af te leggen.

 

    

Het werk van de Duitse schilder Neo Rauch (1960) wordt gekenmerkt door een uitnodigende tekendichtheid die zich echter nooit volledig laat decoderen. Op indrukwekkende wijze zegt Rauch van alles over onze chaotische geglobaliseerde tijd waarin alle identiteiten tegen elkaar opkakelen en elkaar betwijfelen. In het monumentale Bon Si(2006) zien we ondermeer hoe een vlieg zich tot een hedendaagse engel ontpopt die echter ondanks zijn grote vleugels niet vliegt en zelfs tijdens het lopen ondersteund moet worden. Op de achtergrond hangt een gekruisigde met een dikke pens die door een man in trainingsbroek wordt afgerost. Even verderop zit een onverschillige figuur met een bierblikje op een muurtje naast een man die aan zijn gulp sjort. Van transcendentie is hier geen sprake meer, het grote religieuze verhaal is ondergedompeld in het alledaagse.
Je zou wensen dat dergelijke werken permanent in het Stedelijk te bezichtigen waren. Had men de tentoonstelling niet beter The Loan inplaats van The Present kunnen noemen? Museum en Broere Foundation betitelen hun samenwerking als een nieuwe vorm van mecenaat. Maar hoezo mecenaat? Er is toch slechts sprake van bruikleen in plaats van een onbaatzuchtige gift? Natuurlijk is de handelwijze van de Foundation briljant: met behulp van de expertise van de directeur van het Stedelijk bouwen we een mooie collectie op en die stallen we tien tot twintig jaar in het museum dat voor depotruimte en onderhoud zorgt. Zowel de Vincent Award als de Zajfen-collectie kunnen zo bovendien de statuur van het Stedelijk op zich laten afstralen. Maar is het wel zo slim van het Stedelijk? De kans dat de Broere Foundation de samenwerking opzegt, zoals eerder met het Bonnenfantenmuseum, blijft aanwezig. Natuurlijk is het prachtig om privécollecties te tonen maar had het Stedelijk haar tijd en energie niet beter kunnen besteden aan fondsverwerving ten bate van de uitbreiding van de eigen openbare collectie?

Rogier Ormeling

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

EU blind voor geopolitiek Nordstream

 Opinie NRC

Waak voor de energiegrillen van het Kremlin

Het is onbegrijpelijk dat Europa op energiegebied blind is voor de geopolitieke realiteit, schrijft Rogier Ormeling. „De gaspijpleiding Nord Stream 2 vergroot de verdeeldheid in Europa.”    15 augustus 2017

   Russische militairen in de Russische exclave Kaliningrad tijdens oefeningen onder de naam Zapad (‘Westen” in 2013 foto Reuters 

Na de Russische annexatie van de Krim en de agressie in Oost-Oekraïne stelde de Europese Unie zich het doel om de afhankelijkheid van Russische energie te verminderen. De ontwikkeling van de gaspijpleiding Nord Stream 2 – tussen Sint-Petersburg en Duitsland via de Oostzee – gaat hier lijnrecht tegen in.

Vanwege de Russische inmenging in de presidentsverkiezingen van 2016 stemde het Amerikaanse Congres met overweldigende meerderheid voor nieuwe sancties tegen Rusland. Trump kan de nieuwe sancties niet verzachten of intrekken zonder toestemming van het Congres. Aangezien de sanctiewet ingaat tegen Trumps ambitie om de relatie met Poetin te verbeteren, komt deze neer op een motie van wantrouwen tegen zijn Ruslandbeleid. Toch ondertekende Trump de sanctiewet, zij het onder protest.

Ook de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Sigmar Gabriel, de Oostenrijkse kanselier Christian Kern en voorzitter van de Europese Commissie Juncker lieten voorafgaand aan de stemming in het Congres hun ongenoegen blijken. Aanvankelijk wilde het Congres namelijk ook Europese bedrijven – zoals BASF, Shell en Engie – beboeten als zij blijven samenwerken met Gazprom aan Nord Stream 2. Maar toen Europa dreigde met tegenmaatregelen besloot het Congres op dit punt de wet zodanig te herzien dat hiervan alleen sprake kan zijn na overleg met bondgenoten. Blijkbaar heeft het Europese bedrijfsleven nog genoeg invloed om ervoor te zorgen dat van het beoogde energiebeleid weinig terechtkomt.

Dankzij Nord Stream 2 zal het marktaandeel van Gazprom op de Europese gasmarkt verder stijgen, op de Duitse gasmarkt zelfs tot boven de 50 procent. Met als gevolg dat Europa in hoge mate zal zijn overgeleverd aan de grillen van het Kremlin, dat de energielevering aan andere landen bij uitstek beschouwt als geopolitiek machtsinstrument.

De nieuwe pijpleiding stelt de Russen ook in staat om de gaslevering aan Oekraïne te kunnen afsluiten zonder dat dit gevolgen heeft voor de Duitse gasvoorziening. Moskou kan daarmee de politieke druk op Kiev verhogen. Daarnaast vergroten de versterkte energiebanden tussen EU-landen en de Russische markt ook de kans op Europese verdeeldheid: tussen landen die zich zorgen maken over de Russische macht en landen die goedkope energie en samenwerking met Rusland belangrijker vinden.

Het valt moeilijk te begrijpen dat Europese lidstaten, die plotseling wel willen voldoen aan de NAVO-norm om 2 procent van hun bruto binnenlands product aan defensie te besteden, op zo’n strategisch gebied als het energiebeleid zoveel terrein prijsgeven aan het Kremlin. En dat terwijl Rusland inbreuk blijft maken op de territoriale soevereiniteit van Oekraïne en Georgië, waarvan het stilletjes meer gebied annexeert.

Bovendien trekken de Russen intussen een ongekend grote aanvalsmacht samen voor een oefening onder de naam Zapad (Russisch voor ‘West’) bij de Poolse en Litouwse grens. Een exercitie die volgens Amerikaanse topmilitairen een voorwendsel kan zijn om meer Russische troepen permanent in Wit-Rusland te stationeren en ook dit land verder te onderwerpen. Dan hebben we het nog niet eens over de Russische cyberoorlog tegen westerse democratieën, de verspreiding van desinformatie en steun aan Europese extreemrechtse partijen.

America first kan niet Europa last betekenen”, zo reageerde Juncker op de oorspronkelijke plannen van het Amerikaanse Congres. Gabriel en Kern verweten het Congres slechts uit te zijn op de export van Amerikaanse olie en gas, waarmee zij dus volledig voorbijgaan aan de geopolitieke dimensie van het Nord Stream-project. Europa is immers beter af met energie van een land dat ondanks Trump nog steeds een NAVO-partner is, in plaats van uit een land dat niet alleen structureel maling heeft aan het internationale recht maar ook aan de in de eigen grondwet verankerde vrijheden.

Helaas doen Europese veiligheidsbelangen en mensenrechten evenmin ter zake voor werkgeversorganisatie VNO-NCW, die zich slechts zorgen maakt over de particuliere bedrijfsbelangen van Shell. Blijkbaar heeft men weinig geleerd van de brute behandeling die Shell onderging bij het Siberische Sachalinproject, want het ging gewoon weer in zee met het Kremlin.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dictatuur van de Basdreun

 

foto Marcel van den Bergh/Volkskrant

Het festivalseizoen draait op volle toeren. Voor binnenstadsbewoners die hun huis niet kunnen of willen verlaten is er geen ontkomen aan. De opdringerige basdreun is alomtegenwoordig. In Nederfestival & partyland heeft immers iedereen recht op z’n feestje. Elke automobilist mag tot diep in de nacht voor mobiele deejay spelen, elke motorrijder mag zo vaak hij wil zijn uitlaat laten knallen. Niet alleen huisschilders en straatwerkers hebben recht op arbeidsvitaminen, de recreant heeft evengoed recht op barbecuemuziek in een park. Menig omwonende draait de volumeknop van de eigen audioinstallatie of tv hoger teneinde dat niet te horen, dit weer tot ergernis van de buren.

Zo plant de geluidsepidemie zich voort. Horror silentium, angst voor de stilte, lijkt inmiddels onze nationale fobie. Ook in de stiltecoupé is men niet veilig voor ringtones en muzieklekkende koptelefoons. Who cares? Schaamteloosheid is de volstrekte ontkenning van de aanwezigheid van de ander, zo schreef Sartre.

Volgens een rapport uit 2011 van de Onderzoeksraad van de Europese Unie sterven jaarlijks 700 Nederlanders door geluidsstress, dus meer dan in het verkeer. Desondanks laat de overheid zich ten aanzien van geluidsoverlast nog steeds weinig gelegen liggen aan de nationale wapenspreuk je maintiendrai. Handhaving is geen prioriteit, integendeel, de overheid blaast haar luidruchtige partijtje mee.

Wie uiteindelijk toch wat nachtrust geniet kan namelijk al in alle vroegte en ook op zondag gewekt worden door gemeentelijke straatveegmachines. In ruil voor een schone straat krijgt de burger akoestische vervuiling in de vorm van oorverdovend geraas. In Utrecht bijvoorbeeld zijn de veegmachines zeven dagen per week actief van half zes ’s morgens tot half elf ’s avonds.
Deze niet aflatende strijd tegen het zwerfvuil lijkt inmiddels een vorm van smetvrees en bovendien even vergeefs als de Amerikaanse War on Drugs. Burgers voelen zich genodigd steeds meer afval op straat te gooien: de veegmachine kan toch elk moment langskomen. En zo is de cirkel rond en heeft de gemeentereiniging een rechtvaardiging voor uitbreiding en nieuw materieel.

Ook Utrecht is hard op weg – zie de evenementennota – evenementenstad bij uitstek te worden. Tour de France en Giro deden de Domstad al aan, de Spaanse Vuelta volgt. Inmiddels hebben we ook een Canal Parade: acht uur lang onafgebroken pompende basdreunen, waarvan de wijde omtrek deelgenoot wordt gemaakt. Reden genoeg voor boemboem-automobilisten om de muziek nog harder te zetten. Waarom ook niet, als de halve binnenstad toch van een continu dwingende basdreun is voorzien? Iedereen zijn eigen sonobubbel.

Gesprekken met opeenvolgende wethouders van GroenLinks en de VVD, waarin ondergetekende samen met andere bewoners de geluidsstapeling aan de orde stelden, leverden geen hoorbaar lawaaibeheersingsbeleid op. De wethouders knikten wat en keerden terug naar hun huis in een stillere buurt waar je een badmintonshuttle of een sproeier kunt horen ruisen, maar de lawaaivervuiling neemt slechts toe.
De openbare ruimte is namelijk verregaand geprivatiseerd en dus beschouwt de
burger die veranderd is in consument deze niet meer als een gedeelde ruimte waarin je rekening houdt met anderen. De publieke ruimte dient nog vooral om gehoord te worden, als zelfbevestigingspodium waar definitief is afgerekend met het calvinisme dat weinig ophad met theatraal spektakel.

Individualisering en het gebrek aan sociale consensus lijken nog slechts gecompenseerd te kunnen worden door de tijdelijke saamhorigheid en sonobubbel van massa-evenementen en festivals. En wat is er leuker om dan groepsgewijs schreeuwend naar huis te lopen met een blikje in de hand en die op willekeurige vensterbanken achter te laten?
Een samenleving die zich kenmerkt door een permanente aanval op de relatieve stilte, waarin steeds vaker een decor van akoestische vervuiling heerst, is op den duur niet leefbaar. Daar wordt steeds minder naar elkaar geluisterd, daar ontaarden debatten steeds sneller in grote woede en dreigementen. Daar heerst nog slechts degene die het hardste schreeuwt en met de simpelste oplossingen komt aanzetten.

Dictaturen kenmerken zich vaak door stilte, individuele expressie in het openbaar wordt niet getolereerd, wie zich daaraan bezondigt loopt grote kans geruisloos te verdwijnen. In onze democratie wordt de voor reflectie noodzakelijke relatieve stilte stelselmatig doodgedreund. Daar heerst steeds vaker de dictatuur van de deejay, de geestdodende bas. Alomtegenwoordigheid en het voortdurend binnendringen van de privésfeer zijn immers totalitaire kenmerken.

Rogier Ormeling  30 juni 2017 in de Volkskrant

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen